ჩემი ცხელი ქალი შეხვედრისთვის ემზადებოდა - მე, ნაბახუსევზე, ​​მასში ვაკუუმი გამოვიტანე.

გამეღვიძა - თითქოს ჯუჯები ჩემს თავის ქალაში ჩაქუჩით თამაშობდნენ. თვალები ამიცრემლიანდა და ჩემი ქალღმერთი, მჭიდრო კაბაში, სტილეტოებში, უკანალი ზურგჩანთაში ორი საზამთროსავით, „შეხვედრისთვის“ ემზადებოდა. მე, მწვანე ზომბის სახით, ვბუტბუტებდი: „ჯანდაბა! სად მიდიხარ, ქლოე ჩასტნაია?“ მთვრალივით ხელში ავიყვანე მისი ბოლო ბოთლით და საწოლისკენ მივათრიე. იყვირა: „დაგაგვიანდება!“ მაგრამ დღეს დილით სამი ლიტრი ლუდის დალევის შემდეგ, სულაც არ მადარდებდა. საწოლზე მივაგდე - ჭრიალებდა, როგორც ჩემი ბაბუის 90-იანი წლების ეტლი. მითხრა: „შეწყვიტე, უფროსს დავპირდი!“ და მე უკვე პროცესში ვარ: „ის ახლა შენი უფროსი აღარ არის“. ავეჯს ისე ვურტყით, როგორც ჰიპერაქტიური მაჩვები. მკერდი ხტუნაობს, უკანალი კი ჩემს ძალისხმევას აპლოდისმენტებს უცხადებს... მე, როგორც უკანასკნელი რომანტიკოსი, მის შიგნით მოვედი და ის ამბობდა: „და ახლა როგორ უნდა წავიდე?“ ნაბახუსევზე ვიცინი: „უთხარი, რომ ბიჭი ნაბახუსევზე იყო, დააგვიანდა“. დააფურთხა, მაგრამ გაიღიმა. რა ჯანდაბა დილაა - ნაბახუსევი და ჯანდაბა!